به گزارش خبرنگار  گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، اگر از ساکنین «قلعه‌ی بالا» یا «تپه بهرامی» بپرسید که خانه‌تان کجاست، بلافاصله با اصالتی از جنس تاریخ پاسخ می‌دهند: «بالی قلعه» یعنی «بالای قلعه».

تا پیش از احداث حصار و برج‌وبارو، بیشتر اهالی خرامه در همین محله سکونت داشتند. همان‌گونه که پیش‌تر اشاره شد، سکونتگاه‌های نخستین مردم در خرامه مانند محدوده چهارطاقی و تل کل باقری، در اراضی پست قرار داشتند و همواره در معرض خطراتی چون سیلاب‌های فصلی بودند. این سکونتگاه‌های اولیه فاقد حصار، برج، جان‌پناه و امنیت لازم بودند؛ به همین دلیل، ساکنان آن‌ها در دوره‌های گوناگون مورد هجوم یاغیان و مهاجمان قرار می‌گرفتند.

در دوران شکوه ساسانی، به دستور بهرام گور و به دست لشکریانش، تپه بهرام «گندکبود» با خاک‌ریزی دستی به ارتفاع ۹ متر احداث شد و عمارت‌های متعددی در میان آن بنا گردید.

برای تأمین امنیت پایدار اهالی، حصاری مستحکم دورتادور قلعه کشیده شد و دروازه‌ای زیبا همراه با دو برج دفاعی و راهرو در ضلع غربی آن ساخته شد تا این دژ کهن، به پناهگاهی امن برای زندگی مردمان خرامه بدل شود. این اثر ارزشمند تاریخی نیز در تاریخ ۱۳۸۰/۰۷/۱۰ با شمارهٔ ثبت ۴۱۲۹ در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.

انتهای خبر/ 224224