به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، وقتی اخبار در عرصه‌های مختلف بیش از اندازه امیدوارکننده به نظر می‌رسند، عقل سیاسی حکم می‌کند کمی مکث کنیم و با دقت بیشتری به لایه‌های پنهان اتفاقات نگاه کنیم.

تجربه نشان داده است که در معادلات پیچیده بین‌المللی، اعتماد بی‌حساب می‌تواند هزینه‌های سنگینی به همراه داشته باشد.

این روزها بار دیگر بحث میانجیگری، مذاکره و احتمال توافق مطرح است. طبیعی است که برقراری صلح و آرامش مایه خرسندی باشد؛ اما آیا واقعاً همه‌چیز به همین سادگی است؟

بیایید کمی عمیق‌تر به تحولات منطقه بنگریم. اگر ایران از قدرت بازدارندگی مؤثر و موقعیت ژئوپلیتیک راهبردی برخوردار نبود، امروز شرایط چگونه رقم می‌خورد؟

چرا در سال‌هایی که کشور زیر فشار تحریم‌های ظالمانه قرار داشت، بسیاری از رسانه‌های جهانی چنین حساسیتی نشان نمی‌دادند، اما امروز که تحولات منطقه و تنگه هرمز می‌تواند معادلات انرژی و اقتصاد جهان را تحت تأثیر قرار دهد، صدای بسیاری از کشورها بلند شده است؟

 واقعیت تلخ اما روشن سیاست بین‌الملل این است که هیچ دولتی صرفاً از روی دلسوزی برای کشوری دیگر تصمیم نمی‌گیرد، بلکه هر بازیگری به دنبال حداکثرسازی منافع خود است؛ به‌ویژه در آستانه فصل سرما و با توجه به وابستگی فزاینده اقتصادهای غربی به موضوع انرژی و گاز.

به همین دلیل، نباید با دیدن چند تیتر رسانه‌ای، از واقعیت‌های میدان غافل شویم. منطقه همچنان در شرایط حساسی قرار دارد و احتمال بروز رخدادهای تازه پابرجاست.

آسیب‌ناپذیری از درون؛ ضرورت حفظ انسجام ملی

در کنار همه این ملاحظات، یک اصل از هر چیزی مهم‌تر است: مراقبت از سرمایه اجتماعی و انسجام درونی کشور. اختلافات داخلی، تفرقه و تصمیم‌های احساسی می‌توانند آسیب‌هایی جبران‌ناپذیر به منافع ملی وارد کنند.

البته این رویکرد به معنای سکوت در برابر مشکلات نیست. مردم حق دارند نسبت به تورم، گرانی، وضعیت معیشتی و عملکرد مسئولان منتقد باشند. هیچ‌کس نباید از پاسخگویی فرار کند و هیچ فسادی نباید پشت عنوان‌ها پنهان بماند.

 مطالبه‌گری اصولی، حق قانونی و مدنی شهروندان است؛ اما میان «انتقاد سازنده از عملکرد مسئولان» و «تضعیف کیان کشور و نادیده گرفتن منافع ملی» تفاوت از زمین تا آسمان است.

نباید از یاد ببریم که این سرزمین با چه هزینه‌های سنگینی حفظ شده است. شهدا جان خود را فدا کردند تا ایران استوار بماند و امنیت مردم تأمین شود. با این حال، مسئولان نیز موظف‌اند پاسخگوی مشکلات اقتصادی، فشار معیشتی و وضعیت سفره مردم باشند.

بیت‌المال خط قرمز است و سوءاستفاده از مسئولیت باید با برخورد قاطع قانونی روبه‌رو شود. با این وجود، روشن است که حل این مسائل با تفرقه و دشمنی در درون خانه خودمان میسر نمی‌شود.

چشم‌انداز پیش‌رو؛ هوشیاری بدون ساده‌انگاری

ایران خانه تک‌تک ماست؛ با تمام چالش‌ها و ظرفیت‌هایش. قرار نیست همگی یک‌جور بیندیشیم، اما سرنوشت این آب‌وخاک به هم گره خورده است. معادلات سال ۲۰۲۶ میلادی هنوز به نقطه پایان نرسیده‌اند و ممکن است روزهای خطیری پیش روی منطقه و کشور باشد. ساده‌انگاری خطاست و نباید تصور کرد پرونده‌ها به‌سادگی بسته شده‌اند.

امیدواریم نتیجه این مقطع حساس، ظهور ایرانی مقتدرتر، متحدتر و برخوردار از جایگاهی محکم‌تر در نظام بین‌الملل باشد؛ کشوری که هیچ قدرت خارجی جرئت تعرض به تمامیت ارضی و منافع آن را نداشته باشد.

در نهایت، راهبرد درست در این شرایط روشن است: نه اسیر هیجان کاذب اخبار شویم، نه با هر گزارش امیدوارکننده‌ای دچار خوش‌بینی مفرط شویم و نه با هر روایت نگران‌کننده‌ای به ورطه ناامیدی بیفتیم.

 باید رویدادها را با دقت رصد کرد، پرسشگری و مطالبه‌گری را حفظ نمود و اجازه نداد اختلاف‌سلیقه‌ها، صفوف ملت را در برابر هم قرار دهد.

بیایید هم منتقد باشیم، هم منصف؛ هم مطالبه‌گر باشیم و هم دلسوز این سرزمین. ایران متعلق به همه ماست و حفظ آن بیش از هر زمان دیگری نیازمند آگاهی، هوشیاری و اتحاد ملی است.

نویسنده: مصطفی فارسی

فعال رسانه