به گزارش خبرنگار گروه ورزشی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، عملکرد ورزشکاران فارس در بازی‌های آسیایی ناگویا با کسب یک مدال طلا و یک برنز به پایان رسید؛ نتیجه‌ای که در مقایسه با افت محسوس استان در هانگژو، نشانه‌ای از بازگشت به مسیر مدال‌آوری محسوب می‌شود، اما مقایسه این کارنامه با موفقیت‌های جاکارتا نشان می‌دهد ورزش قهرمانی فارس همچنان با چالش نبود یک روند پایدار و برنامه‌ریزی بلندمدت روبه‌رو است.

 فارس در بیستمین دوره بازی‌های آسیایی آیچی-ناگویا ۲۰۲۶، ۹ نماینده در رشته‌های مختلف داشت؛ ورزشکارانی که با سطح متفاوتی از تجربه و شانس کسب مدال راهی این رقابت‌ها شدند و در نهایت دو مدال برای استان به ارمغان آوردند.

مهم‌ترین موفقیت کاروان فارس در ناگویا را یوسف کاظمی رقم زد که به همراه تیم ملی والیبال مردان ایران عنوان قهرمانی بازی‌های آسیایی را به دست آورد. وحید گلخندان نیز در ماده تپانچه میکس تیمی موفق به کسب مدال برنز شد.

در کنار این دو مدال، چند ورزشکار فارس نیز در شرایطی وارد رقابت‌ها شدند که انتظار کسب مدال از آنها وجود داشت، اما در نهایت از رسیدن به سکو بازماندند.

غلامرضا فرخی، قهرمان جهان کشتی فرنگی، یکی از مهم‌ترین امیدهای فارس برای کسب مدال بود که در وزن ۸۷ کیلوگرم نتوانست به جمع مدال‌آوران راه پیدا کند.

علیرضا نصیری، نایب‌قهرمان جهان در وزنه‌برداری، نیز در دسته ۱۱۰ کیلوگرم در جایگاه چهارم قرار گرفت؛ نتیجه‌ای که با توجه به سابقه این ورزشکار پایین‌تر از انتظارات اولیه ارزیابی شد.

در فوتبال، ابوالفضل کوهی و محمد خلیفه در ترکیب تیم امید ایران حضور داشتند، اما تیم ایران نتوانست از مرحله گروهی صعود کند. بنیامین یوسفی نیز در دو ماده ۲۰۰ متر و امدادی مختلط چهار در ۴۰۰ متر به مدال دست نیافت.

فرشته اقتداری در رشته اسکواش تا مرحله یک‌شانزدهم نهایی پیش رفت و پیمان اسدی نیز همراه تیم ملی واترپلو ایران در جایگاه چهارم قرار گرفت.

فاصله ناگویا با روزهای طلایی جاکارتا

برای ارزیابی دقیق‌تر عملکرد فارس، بررسی نتایج سه دوره اخیر بازی‌های آسیایی اهمیت بیشتری از نگاه صرف به تعداد مدال‌های ناگویا دارد.

در بازی‌های آسیایی جاکارتا ۲۰۱۸، تعداد ورزشکاران فارس ۱۲ نفر بود و نمایندگان استان موفق به کسب ۲ مدال طلا، یک نقره و ۲ برنز شدند؛ کارنامه‌ای که یکی از موفق‌ترین دوره‌های حضور فارس در این رقابت‌ها محسوب می‌شود.

در هانگژو ۲۰۲۲، تعداد ورزشکاران استان به ۱۱ نفر رسید، اما حاصل کار تنها ۲ مدال برنز بود؛ مدال‌هایی که توسط سعیده جعفری در کبدی و فرانک پرتوآذر در دوچرخه‌سواری به دست آمد.

ناگویا اگرچه با کاهش تعداد نمایندگان فارس به ۹ نفر همراه بود، اما کسب یک طلا و یک برنز، نسبت به دوره قبل بهبود محسوسی در جدول مدال‌آوری استان ایجاد کرد.

با این حال، همین آمار سه دوره‌ای نشان می‌دهد که ورزش قهرمانی فارس هنوز نتوانسته یک مسیر ثابت برای پرورش و حفظ قهرمانان ایجاد کند؛ مسیری که خروجی آن صرفاً به ظهور مقطعی چند استعداد وابسته نباشد.

موفقیت‌های بزرگ، نتیجه برنامه‌ریزی کوتاه‌مدت نیست

میثم عالیشوندی، رئیس گروه ورزش قهرمانی و حرفه‌ای اداره کل ورزش و جوانان فارس، موفقیت ورزشکاران استان در جاکارتا را نتیجه مجموعه‌ای از اقدامات چندساله می‌داند.

به گفته وی، در سال‌های منتهی به جاکارتا، ورزشکاران مستعد استان به صورت مستمر شناسایی و رصد می‌شدند و برای آماده‌سازی آنها حمایت‌های مالی، فنی و روانی در نظر گرفته می‌شد.

این دیدگاه بر یک واقعیت مهم در ورزش قهرمانی تأکید دارد؛ اینکه فاصله میان شناسایی یک استعداد تا تبدیل شدن او به مدال‌آور بازی‌های آسیایی یا المپیک ممکن است چندین سال باشد و نمی‌توان این فرآیند را به ماه‌های نزدیک به یک رویداد بزرگ محدود کرد.

عالیشوندی معتقد است پس از سال ۱۳۹۹ این روند تا حدودی تضعیف شده و ارتباط میان اداره کل ورزش، هیأت‌های ورزشی و ورزشکاران به اندازه گذشته منسجم نبوده است.

از نگاه وی، موضوع تنها تغییر مدیران نیست و نوع نگاه مدیریتی به ورزش قهرمانی، میزان رصد استعدادها، ارتباط با فدراسیون‌ها، اختصاص منابع و میزان پیگیری وضعیت ورزشکاران از عوامل تعیین‌کننده در نتیجه نهایی است.

اعتبارات؛ حلقه‌ای که نمی‌توان نادیده گرفت

یکی دیگر از موضوعات تعیین‌کننده در مسیر ورزش قهرمانی فارس، میزان منابعی است که برای ورزشکاران مستعد و برنامه‌های آماده‌سازی آنها اختصاص پیدا می‌کند.

گروه ورزش قهرمانی برای آنکه بتواند یک برنامه واقعی و قابل اجرا داشته باشد، علاوه بر نیروی انسانی و اطلاعات، نیازمند اعتبار و اختیار کافی است؛ در غیر این صورت برنامه‌های توسعه ورزش قهرمانی ممکن است در سطح اسناد و برنامه‌های مکتوب باقی بماند.

از این منظر، سؤال مهم برای مدیریت ورزش فارس این است که چه میزان از منابع موجود برای ورزشکارانی هزینه می‌شود که قرار است در سال‌های آینده نماینده استان در بازی‌های آسیایی و المپیک باشند.

هدف بعدی؛ دوحه ۲۰۳۰

بازی‌های آسیایی ۲۰۳۰ دوحه می‌تواند نخستین مقصد مهم برای برنامه جدید ورزش قهرمانی فارس باشد؛ اما رسیدن به این هدف نیازمند تصمیم‌گیری از همین امروز است.

شناسایی ورزشکاران مستعد، تعیین رشته‌های هدف، ارتباط مستمر با فدراسیون‌ها، حمایت از مربیان، تأمین هزینه‌های آماده‌سازی و حفظ ورزشکاران نخبه باید در قالب یک برنامه چندساله دنبال شود.

در این میان، توسعه رشته‌های مدال‌آور نیز اهمیت دارد. فارس نمی‌تواند برای موفقیت در هر دوره صرفاً به چند رشته سنتی و استعدادهای اتفاقی آنها چشم داشته باشد و لازم است رشته‌هایی مانند تکواندو و کاراته نیز در برنامه توسعه ورزش قهرمانی استان سهم مشخصی داشته باشند.

فارس و ضرورت خروج از چرخه نوسان

کارنامه ناگویا را نمی‌توان شکست تلقی کرد؛ یک طلا و یک برنز در یک رقابت بزرگ آسیایی دستاورد قابل توجهی است. اما مسئله اصلی، مقایسه این نتیجه با ظرفیت‌های ورزش استان و روند سه دوره اخیر است.

فارس از پنج مدال جاکارتا به دو مدال هانگژو رسید و در ناگویا دوباره با دو مدال، اما با ترکیب یک طلا و یک برنز، نشانه‌هایی از بهبود نشان داد.

این فراز و فرود نشان می‌دهد مسئله اصلی ورزش فارس فقط «تعداد مدال» نیست؛ بلکه ایجاد سازوکاری است که استعدادهای ورزشی استان را از مرحله کشف تا حضور در سطح ملی، آسیایی و المپیکی همراهی کند.

در شرایطی که کاروان ایران در ناگویا با کسب ۱۹ مدال طلا، ۱۸ نقره و ۱۵ برنز و مجموع ۵۲ مدال در جایگاه ششم آسیا قرار گرفت، سهم فارس می‌تواند از زاویه دیگری نیز مورد بررسی قرار گیرد؛ اینکه استان در چرخه تولید قهرمانان ملی چه جایگاهی دارد و چه میزان ظرفیت استفاده‌نشده در رشته‌های مختلف باقی مانده است.

اکنون که پرونده ناگویا بسته شده، مهم‌ترین تصمیم برای ورزش فارس نباید مربوط به دوره بعدی بازی‌های آسیایی باشد، بلکه باید از همین امروز برای ساختن نسل بعدی قهرمانان آغاز شود.

اگر برنامه‌ریزی، منابع مالی، اختیار مدیریتی، استعدادیابی و مطالبه‌گری رسانه‌ای در یک مسیر قرار بگیرند، می‌توان انتظار داشت فارس از چرخه مدال‌آوری مقطعی فاصله بگیرد و به استانی با حضور مستمر در سکوهای بزرگ ورزش آسیا و جهان تبدیل شود.

انتهای خبر/