به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، به نقل از ایسنا، حسین اصلانی از جمله چهره‌های تأثیرگذار و کمتر پرهیاهوی موسیقی معاصر ایران است که نقش او هم در شکل‌گیری موسیقی آکادمیک ایرانِ پیش از انقلاب و هم در انتقال و معرفی نگاه موسیقایی ایرانی در خارج از کشور، به‌ویژه آمریکا، قابل توجه است.

وی در دهه‌های ۱۳۳۰ و ۱۳۴۰، یعنی دوره‌ای که موسیقی کلاسیک و ارکسترال ایران در حال نهادینه‌شدن بود، با ورود به هنرستان موسیقی و سپس فعالیت حرفه‌ای در رادیو و تلویزیون ملی ایران، در متن جریان رسمی و آموزشی موسیقی کشور قرار گرفت. آموزش نزد استادانی چون تاتیانا خاراتیان، هوشنگ استوار و فریدون فرزانه، او را به آهنگ‌سازی مسلط بر مبانی موسیقی کلاسیک غربی، هارمونی و ارکستراسیون تبدیل کرد؛ دانشی که در تنظیم آثار برای خوانندگان و آهنگ‌سازان شاخصی مانند محمد نوری، محمد سریر و فریدون شهبازیان نمود عینی پیدا کرد.

این فعالیت‌ها نشان می‌دهد اصلانی نه‌تنها یک آهنگ‌ساز، بلکه پلی میان موسیقی جدی و مخاطب عمومیِ آن دوران بوده است.

پس از مهاجرت به آمریکا و ادامه تحصیل در دانشگاه پرچس سونی، تأثیرگذاری حسین اصلانی وارد مرحله‌ای تازه شد. او در فضای موسیقی معاصر آمریکا، به‌ویژه در نیویورک، به‌عنوان مدرس پیانو و آهنگ‌سازی شناخته شد و توانست شاگردان متعددی تربیت کند که بعدها در فضای حرفه‌ای موسیقی آمریکا فعالیت موفق داشتند. 

این نقش آموزشی، از منظر منابع و روایت‌های موجود، مهم‌ترین سهم او در موسیقی خارج از ایران به شمار می‌آید؛ چرا که اصلانی بیش از آنکه به دنبال شهرت فردی باشد، بر انتقال دانش و تربیت نسل بعدی تمرکز داشت.

نکته مهم در بررسی شخصیت و کارنامه حسین اصلانی، پیوند مداوم او با ایران و هویت ایرانی است. اصلانی با وجود مهاجرت، تا پایان عمر خود را دلبسته ایران می‌دانست. 

این ایران‌دوستی تنها در گفتار یا احساسات شخصی خلاصه نشد، بلکه در عمل نیز بروز یافت؛ از جمله احداث دو باب مدرسه در مقطع راهنمایی و دبیرستان در روستای زادگاهش شاقاجی، به یاد مادرش. این اقدام، که در منابع زندگی‌نامه‌ای او نیز به آن اشاره شده، نشانه‌ای روشن از نگاه مسئولانه و اجتماعی او نسبت به سرزمین مادری است.

در مجموع، حسین اصلانی را می‌توان نمونه‌ای از نسل آهنگ‌سازان تحصیل‌کرده و متعهد ایرانی دانست که تأثیرشان الزاماً در قالب آثار پرشمار یا حضور رسانه‌ای گسترده خلاصه نمی‌شود. 

تأثیر او بیشتر در سه حوزه قابل ردیابی است: مشارکت در شکل‌گیری موسیقی آکادمیک ایران در دهه‌های میانی قرن چهاردهم خورشیدی، انتقال دانش و تجربه موسیقایی ایرانی در بستر آموزش موسیقی در آمریکا، و حفظ پیوندی انسانی و عملی با ایران. همین ترکیبِ دانش، فروتنی و میهن‌دوستی است که نام حسین اصلانی را، فراتر از زمان حیاتش، در حافظه فرهنگی موسیقی ایران و ایرانیان خارج از کشور ماندگار می‌کند.

انتهای خبر/