به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، به عنوان یک دانشجو معلم، شعر و ادبیات را فقط بخشی از کتاب‌ های درسی نمی‌دانم؛ آن‌ها بخشی از فرهنگی هستند که قرار است به نسل بعد منتقل کنیم. ۲۷ شهریور، فرصتی است برای دوباره فکر کردن به این میراث و جایگاه آن در زندگی و آموزش ما.

۲۷ شهریور؛ روز شعر و ادب فارسی و بزرگداشت استاد شهریار

۲۷ شهریور که می‌رسد، پیش از آن‌که به یک مناسبت در تقویم فکر کنم، به کلماتی فکر می‌کنم که سال‌هاست با زندگی ما همراه‌اند؛ کلماتی که گاهی در کتابی خوانده‌ایم، گاهی از زبان شاعری شنیده‌ایم و گاهی بی‌آنکه بدانیم، بخشی از خاطرات و احساساتمان شده‌اند.

۲۷ شهریور، روز شعر و ادب فارسی و روز بزرگداشت استاد سیدمحمدحسین شهریار است؛ فرصتی برای اینکه دوباره به ادبیاتی فکر کنیم که در طول قرن‌ها، بخشی از اندیشه و احساس مردم این سرزمین را به نسل‌های بعد رسانده است.

شعر؛ بخشی از حافظه ما

برای من، شعر فارسی فقط مجموعه‌ای از واژه‌های زیبا و قافیه‌ها نیست. شعر، بخشی از حافظه فرهنگی ماست؛ جایی که عشق، دلتنگی، امید، اندوه، اخلاق و نگاه انسان به زندگی در آن ماندگار شده است.

از فردوسی، سعدی، حافظ، مولانا و نظامی گرفته تا شاعران معاصر، هرکدام بخشی از این میراث را ساخته‌اند. شاید دلیل ماندگاری شعر فارسی همین باشد که بسیاری از موضوعاتی که شاعران درباره آنها نوشته‌اند، با گذشت قرن‌ها هنوز برای انسان امروز آشنا و قابل لمس‌اند.

شهریار؛ شاعری نزدیک به مردم

در میان شاعران معاصر، شهریار جایگاه ویژه‌ای دارد. یکی از ویژگی‌های شعر او، صمیمیتی است که باعث می‌شود مخاطب به‌راحتی با آن ارتباط برقرار کند.

او از عشق، خانواده، کودکی، وطن و زادگاهش گفت؛ از همان چیزهایی که برای بسیاری از ما بخشی از زندگی و خاطراتمان هستند.

«حیدر بابایه سلام» یکی از شناخته‌شده‌ترین آثار اوست که به زبان ترکی آذری سروده شده و در آن می‌توان تصویرهایی از طبیعت، کودکی، مردم و فرهنگ زادگاه شاعر را دید.

شهریار در کنار شعر ترکی، آثار ماندگاری نیز به زبان فارسی خلق کرد. «آمدی جانم به قربانت ولی حالا چرا» یکی از شناخته‌شده‌ترین نمونه‌های شعر اوست که نشان می‌دهد احساسات انسانی چگونه می‌توانند سال‌ها و حتی نسل‌ها ماندگار بمانند.

زبان مادری؛ پیوندی با گذشته

یکی از چیزهایی که در شعر شهریار برای من قابل توجه است، دلبستگی عمیق او به زبان و زادگاهش است.

زبان مادری فقط وسیله‌ای برای گفت‌وگو نیست. گاهی یک واژه یا یک جمله می‌تواند خاطره‌ای قدیمی را زنده کند؛ خاطره‌ای از خانواده، کودکی یا زادگاهی که بخشی از وجود ما در آن شکل گرفته است.

شهریار توانست این دلبستگی را در شعر خود به تصویر بکشد و نشان دهد که می‌توان به زبان و فرهنگ مادری وفادار بود و در عین حال، در گستره ادبیات فارسی نیز اثری ماندگار بر جای گذاشت.

من، به عنوان یک دانشجو معلم

به عنوان یک دانشجو معلم، فکر می‌کنم توجه به شعر و ادبیات فقط شناخت شاعران گذشته نیست. معلم می‌تواند از ادبیات برای نزدیک‌تر کردن دانش‌آموز به زبان و فرهنگ خود استفاده کند.

دانش‌ آموز امروز شاید کمتر از گذشته شعر بخواند، اما همچنان می‌تواند با یک شعر خوب ارتباط بگیرد؛ اگر شعر را فقط به عنوان موضوعی برای حفظ کردن و پاسخ دادن در امتحان نبیند.

شاید یکی از وظایف ما این باشد که کمک کنیم دانش‌آموز بفهمد ادبیات فقط در کتاب درسی نیست؛ بخشی از آن در احساسات، خاطرات و زندگی روزمره ما جریان دارد.

۲۷ شهریور؛ فرصتی برای دوباره خواندن

۲۷ شهریور فقط نام یک روز در تقویم نیست. فرصتی است برای اینکه دوباره سراغ شعرها برویم، نام شاعران بزرگ را به یاد بیاوریم و کمی بیشتر با میراث ادبی خودمان آشنا شویم.

شاید لازم نباشد کار بزرگی انجام دهیم؛ گاهی خواندن چند بیت از یک شاعر، گفت‌وگو درباره یک شعر یا معرفی آن به یک دانش‌آموز، می‌تواند شروع خوبی باشد.

برای من، روز شعر و ادب فارسی یادآور این است که بعضی کلمات بیشتر از آنکه روی کاغذ بمانند، در ذهن و زندگی انسان‌ها ادامه پیدا می‌کنند.

۲۷ شهریور، روز بزرگداشت شهریار و پاسداشت شعر و ادب فارسی است؛ روزی برای یادآوری اینکه زبان، تنها وسیله سخن گفتن نیست؛ بخشی از گذشته، خاطرات و شناخت ما از خودمان است.

نویسنده: علی اصغر ارتشی

دانشجو معلم رشته ادبیات فارسی دانشگاه فرهنگیان