به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»،  یک دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی دانشگاه شیراز و برنده جایزه ملی البرز با تأکید بر اینکه دانش زمانی ارزش اجتماعی پیدا می‌کند که به حل مسائل واقعی جامعه منجر شود، کاهش فاصله میان دانشگاه، صنعت و محیط‌های اجرایی را یکی از مهم‌ترین نیازهای نظام آموزشی کشور دانست و بر استفاده هدفمند از فناوری و هوش مصنوعی برای گسترش عدالت آموزشی تأکید کرد.

 امیرحسین احمدشاهی، سال‌هاست مسیر علمی خود را در حوزه آموزش، یادگیری و فناوری دنبال می‌کند؛ مسیری که از کسب رتبه نخست المپیاد علمی و مدال طلای بیست‌وهشتمین دوره المپیاد علمی دانشجویی تا عضویت در بنیاد نخبگان فارس و انجام پژوهش‌های کاربردی در حوزه فناوری و یادگیری امتداد یافته است.

وی اگرچه دریافت جایزه ملی البرز و دیگر عناوین علمی را نتیجه تلاش‌های سال‌های گذشته خود می‌داند، اما معتقد است این موفقیت‌ها نباید نقطه پایان مسیر یک دانشجو یا پژوهشگر باشد؛ بلکه باید زمینه‌ای برای تبدیل دانش و پژوهش به اثرگذاری واقعی در جامعه فراهم کند.

احمدشاهی در گفت‌وگو با «شیرازه»، با اشاره به آغاز سال تحصیلی جدید مدارس و دانشگاه‌ها، مهم‌ترین مسئله نظام آموزشی را تنها افزایش حجم دانش و اطلاعات نمی‌داند، بلکه بر ضرورت ایجاد ارتباط میان یادگیری، فناوری و نیازهای واقعی جامعه تأکید دارد.

وقتی دانشگاه از میدان عمل فاصله می‌گیرد

وی معتقد است یکی از مسائل اساسی نظام تعلیم و تربیت، فاصله میان آنچه در محیط‌های آموزشی آموخته می‌شود و آن چیزی است که در محیط واقعی کار، صنعت و جامعه مورد نیاز است.

 یک دانشجوی دکتری مدیریت آموزشی دانشگاه شیراز و برنده جایزه ملی البرز نظام‌های آموزشی از آموزش و پرورش گرفته تا آموزش عالی و حتی ساختارهای آموزشی در سازمان‌ها، باید ارتباط نزدیک‌تری با محل اجرای آموخته‌ها داشته باشند.

احمدشاهی بر این باور است که دانشجو نباید صرفاً برای گذراندن واحدهای درسی و دریافت مدرک آماده شود، بلکه باید همزمان با آموزش نظری، فرصت تجربه، یادگیری عملی و مواجهه با مسائل واقعی حوزه تخصصی خود را نیز پیدا کند.

وی تأکید می‌کند که نزدیک شدن دانشگاه به محیط واقعی کار می‌تواند به دانشجویان کمک کند تا آموخته‌های خود را در شرایط واقعی محک بزنند و از سوی دیگر، جامعه نیز از ظرفیت علمی دانشگاه‌ها بهره بیشتری ببرد.

آموزش برای نیازهای واقعی جامعه

این برگزیده المپیاد علمی دانشجویی با اشاره به نقش آموزش عالی در تربیت نیروی انسانی، بر ضرورت توجه بیشتر به نیازهای جامعه در فرآیند پذیرش و تربیت دانشجویان تأکید دارد.

از نگاه احمدشاهی، انتخاب رشته‌ها و ظرفیت‌های آموزشی باید با نیازهای واقعی جامعه ارتباط داشته باشد و در دوران تحصیل نیز زمینه‌ای فراهم شود تا دانشجو علاوه بر مباحث نظری، مهارت و تجربه عملی لازم را به دست آورد.

وی فاصله میان «نظام آموزشی» و «محیط اجرای تخصص» را از چالش‌های مهم می‌داند و کاهش این فاصله را یکی از مسیرهای مهم برای ارتقای کیفیت نظام تعلیم و تربیت عنوان می‌کند.

مسئله را نشناسیم، راه‌حل هم کارآمد نخواهد بود

یکی دیگر از محورهای مهم دیدگاه این نخبه مدیریت آموزشی، نحوه مواجهه با مسائل نظام آموزشی است. در برخی موارد، پیش از آنکه یک مسئله آموزشی به‌درستی شناسایی و ابعاد مختلف آن بررسی شود، برای آن راه‌حل ارائه می‌شود؛ در حالی که اگر صورت مسئله دقیق نباشد، حتی یک راهکار دلسوزانه و کارشناسی‌شده نیز ممکن است در مرحله اجرا به نتیجه مورد انتظار نرسد.

وی بر همین اساس، شناخت دقیق مسائل آموزشی پیش از ارائه راه‌حل را ضروری می‌داند و معتقد است سیاست‌گذاران، مدیران، پژوهشگران و صاحب‌نظران باید ابتدا مسئله را از زوایای مختلف بررسی کنند و سپس متناسب با شرایط واقعی، راهکار ارائه دهند.

از نگاه این دانش‌آموخته مدیریت آموزشی، توجه نکردن به ریشه مسائل می‌تواند پیامدهایی از جمله دشوار شدن اجرای عدالت آموزشی و حتی شناسایی نشدن برخی استعدادهای برتر داشته باشد.

عدالت آموزشی؛ فراتر از دسترسی به مدرسه

احمدشاهی در بخش دیگری از این گفت‌وگو، دسترسی عادلانه به منابع و امکانات آموزشی را یکی از الزامات توسعه نظام تعلیم و تربیت دانست.

وی معتقد است دانش‌آموزان و دانشجویان در مناطق مختلف نباید صرفاً به دلیل محل زندگی خود با فرصت‌های آموزشی کاملاً متفاوتی مواجه باشند.

به گفته این پژوهشگر حوزه فناوری و یادگیری تقویت زیرساخت‌های آموزشی در مناطق محروم، توسعه فرصت‌های آموزش آنلاین، بازنگری در برخی سیاست‌های آموزشی و استفاده هدفمند از ابزارهای دیجیتال و هوش مصنوعی می‌تواند به کاهش بخشی از شکاف‌های آموزشی کمک کند.

فناوری؛ فرصت تازه برای یادگیری عادلانه‌تر

احمدشاهی بخش مهمی از فعالیت‌های علمی خود را به بررسی ظرفیت فناوری در آموزش اختصاص داده است.

وی می‌گوید در سال‌های اخیر تلاش کرده پژوهش‌های خود را تا حد امکان به سمت مسائل کاربردی سوق دهد و بررسی کند که چگونه می‌توان از فناوری برای کاهش محدودیت‌های موجود در مسیر یادگیری دانش‌آموزان استفاده کرد.

از دیدگاه این پژوهشگر حوزه فناوری و یادگیری فناوری همزمان فرصت‌ها و چالش‌هایی به همراه دارد و استفاده درست از آن نیازمند شناخت دقیق ظرفیت‌ها و محدودیت‌هایش است.

احمدشاهی تأکید می‌کند که اگر فناوری به شکل دقیق و متناسب با نیازهای آموزشی به کار گرفته شود، می‌تواند دسترسی افراد مختلف به فرصت‌های یادگیری را آسان‌تر و عادلانه‌تر کند.

نخبگی؛ پایان راه نیست

برنده جایزه ملی البرز در بخش دیگری از این گفت‌وگو، نخبگی را صرفاً مجموعه‌ای از مدال‌ها، رتبه‌ها و عناوین علمی نمی‌داند.

از نگاه احمدشاهی، ارزش واقعی یک مسیر علمی زمانی آشکار می‌شود که دانش و تخصص کسب‌شده بتواند در جامعه مورد استفاده قرار گیرد.

وی حمایت از استعدادهای برتر را نیز بخشی از همین فرآیند می‌داند و معتقد است شناسایی استعداد باید در نهایت به ایجاد فرصت برای رشد علمی و تبدیل توانایی‌های فرد به دستاوردهای اجتماعی منجر شود.

حمایت از استعدادها؛ سرمایه‌گذاری برای آینده

عضو بنیاد نخبگان فارس با اشاره به ظرفیت‌های علمی کشور معتقد است ایران و دانشگاه‌های آن سرشار از استعدادهایی هستند که برای ادامه مسیر به حمایت و انگیزه نیاز دارند.

احمدشاهی، تلاش فردی را بخش مهمی از موفقیت علمی می‌داند، اما در عین حال بر نقش حمایت‌های سازمان‌یافته از استعدادهای برتر تأکید می‌کند.

وی درباره تجربه خود از بنیاد ملی نخبگان نیز گفت که ارزیابی‌های دوره‌ای فعالیت‌های علمی، پژوهشی و فرهنگی و حمایت از دانشجویان مستعد می‌تواند به آنها انگیزه دهد تا مسیر علمی خود را با جدیت بیشتری ادامه دهند.

با این حال، وی با اشاره به کاهش ظرفیت برخی طرح‌های حمایتی بنیاد ملی نخبگان در ماه‌های اخیر، نسبت به پیامدهای احتمالی کاهش فرصت‌های حمایتی برای استعدادهای برتر ابراز نگرانی کرد و گفت استمرار چنین روندی می‌تواند شناسایی و پرورش بخشی از استعدادهای کشور را با دشواری مواجه کند.

دانش باید به اثرگذاری برسد

احمدشاهی که هفت سال است به صورت مستمر در حوزه مدیریت آموزشی تحصیل و پژوهش می‌کند، ادامه مسیر علمی و پژوهشی خود را در کنار ورود به عرصه‌های اجرایی دنبال می‌کند.

وی معتقد است دانش در دنیای امروز باید همواره به‌روز شود، اما صرف تولید و انباشت دانش کافی نیست و پژوهش زمانی به هدف اصلی خود نزدیک می‌شود که بتواند در حل مسائل واقعی مورد استفاده قرار گیرد.

این نخبه دانشگاه شیراز تأکید دارد که آینده آموزش کشور نیازمند نسلی از دانشجویان و پژوهشگرانی است که علاوه بر دانش تخصصی، توانایی شناخت مسئله، تجربه عملی و استفاده هوشمندانه از فناوری را نیز داشته باشند.

در نگاه احمدشاهی فاصله میان دانشگاه و جامعه زمانی کاهش خواهد یافت که آموزش از فضای صرفاً نظری فاصله بگیرد، مسائل واقعی به دانشگاه منتقل شود و نتایج پژوهش نیز دوباره به جامعه و محیط‌های اجرایی بازگردد.

این رویکرد، مسیر مورد تأکید احمدشاهی برای تبدیل «نخبگی» از یک عنوان علمی به یک مسئولیت اجتماعی است؛ مسیری که در آن دانشگاه، فناوری و نیازهای واقعی جامعه باید در کنار یکدیگر قرار گیرند.

انتهای خبر/