به گزارش گروه  سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»،  به نقل از ایسنا، استقرار ناوهای هواپیمابر آمریکا در غرب آسیا نه پدیده‌ای جدید است و نه الزاماً نشانه آمادگی برای یک درگیری گسترده؛ بلکه بخشی از الگوی دیرینه حضور نظامی آمریکا در منطقه و ابزاری برای اعمال فشار و مدیریت بازدارندگی به‌شمار می‌رود.

 استقرار نظامی آمریکا در منطقه غرب آسیا، از جمله حضور ناوهای هواپیمابر، سابقه طولانی دارد. آمریکا از دهه‌های گذشته حضور نظامی گسترده‌ای در این منطقه داشته و اغلب از ناوهای هواپیمابر برای «نمایش قدرت، حمایت از عملیات یا پاسخ به بحران‌ها» استفاده کرده است. استقرار ناوگان پنجم نیروی دریایی آمریکا در بحرین نیز بخشی از این حضور بلندمدت به‌شمار می‌رود.

 
در این چارچوب، اظهارات «دونالد ترامپ» رئیس‌جمهور آمریکا، درباره گسیل «آرمادا» یا ناوگان عظیم دریایی به نزدیکی ایران، بیش از آنکه نشان‌دهنده تغییر کیفی در آرایش نظامی آمریکا باشد، در امتداد الگوی شناخته‌شده فشار سیاسی و روانی قرار می‌گیرد. هدف اصلی این ادبیات، تأثیرگذاری بر محاسبات تصمیم‌گیران ایرانی و سوق‌دادن آن‌ها به پذیرش توافقی است که از منظر واشنگتن با عنوان «جلوگیری از دستیابی ایران به سلاح هسته‌ای» معرفی می‌شود، اما در عمل شامل محدودیت‌های گسترده‌تر در حوزه هسته‌ای و همچنین مطالبات فراتر از آن، از جمله مسائل دفاعی و منطقه‌ای است.

انتهای خبر/