به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، امروز ۲۵ مهر است. در تقویم رسمی ایران، این روز نامی گرفته که خواندنش آسان نیست: «روز نسل‌کشی کودکان و زنان فلسطینی». نامی که پشتش هیچ استعاره‌ای نیست؛ فقط عدد است و اسم.

آخرین گزارش وزارت بهداشت غزه، تاریخ ۱۵ اکتبر ۲۰۲۶ را نشان می‌دهد: ۷۴ هزار و ۳۹۰ کشته و بیش از ۱۷۵ هزار زخمی. وزارت خارجه فلسطین می‌گوید ۷۰ درصد این کشته‌ها کودکان و زنان بوده‌اند. سازمان ملل با استناد به همین آمار، شمار کودکان کشته‌شده از اکتبر ۲۰۲۳ را بیش از ۲۰ هزار نفر اعلام کرده است. و صندوق کودکان سازمان ملل، یونیسف، دیروز — ۱۶ اکتبر — خبر داد که یک سال پس از اعلام آتش‌بس، بیش از ۳۴۰ کودک دیگر کشته شده‌اند.

این اعداد را می‌شود خواند و رد شد. اما گزارش دفتر حقوق بشر سازمان ملل، اعداد را به چهره تبدیل می‌کند. در فاصله اعلام آتش‌بس تا پایان ژوئیه ۲۰۲۶، این دفتر مرگ ۲۶۸ کودک و ۱۲۶ زن را در غزه تأیید کرده است؛ یعنی زنان و کودکان ۳۷ درصد تلفات تأییدشده را تشکیل می‌دهند.

یکی از این ۲۶۸ نفر، پسری دو ساله بود. پدرش به سازمان ملل گفته است که در سحرگاه ۱۴ ژوئن ۲۰۲۶، در حالی که کودک را در آغوش داشت، در جاده‌ای در شرق دیرالبلح، سربازان اسرائیلی از فاصله ده متری شلیک کردند. گلوله از پشت کودک وارد شد و از چشمش بیرون آمد. پدر می‌گوید: «چشم چپ پسرم را دیدم که از صورتش بیرون آمد... پسرم برای آخرین نفس تقلا می‌کرد. بازوهایم را دورش محکم کردم». سربازان جسد را در ملحفه پلاستیکی پیچیدند و بردند. پدر را برهنه کردند، چشم‌بند زدند و تا نیمه‌شب از یک خودرو به خودرو دیگر منتقل کردند تا از خونریزی بیهوش شد.

دفتر حقوق بشر سازمان ملل تأیید کرده که در موارد متعدد، Victims هیچ تهدیدی برای نیروهای اسرائیلی نداشته‌اند؛ برخی در چادرهای خود کشته شده‌اند. این همان چیزی است که کنوانسیون منع نسل‌کشی، «کشتار عامدانه گروهی» می‌نامد.

«آتش‌بس» در غزه یک سال است که اعلام شده، اما نه آتش را خاموش کرده و نه بس‌بودن را. وزارت خارجه فلسطین می‌گوید در همین دوره آتش‌بس، نزدیک به ۱۵۰۰ فلسطینی کشته شده‌اند. یونیسف تنها در دو هفته اخیر، کشته شدن هفت کودک — پنج پسر و دو دختر — را ثبت کرده است.

در همین حال، پرونده «نسل‌کشی» در دیوان بین‌المللی دادگستری باز است. آفریقای جنوبی شکایت کرده و کشورهایی مانند نامیبیا، مجارستان، فیجی و هلند اعلام مداخله کرده‌اند. دیوان دستورهای الزام‌آور صادر کرده، اما ماشین کشتار متوقف نشده است. ناوی پیلای، برنده جایزه صلح نوبل و کمیسر عالی پیشین حقوق بشر سازمان ملل، روز ۱۴ اکتبر گفت آنچه در غزه می‌گذرد «نسل‌کشی آشکار» است و از جامعه جهانی خواست همان‌طور که علیه آپارتاید در آفریقای جنوبی متحد شد، این‌بار هم متحد شود.

۲۵ مهر، روزی نیست که بخواهیم در آن فقط عدد ببینیم. روزی است که باید بپرسیم چرا در «آتش‌بس»، کودک دو ساله در آغوش پدر کشته می‌شود؛ چرا دیوان بین‌المللی دادگستری حکم صادر می‌کند و گلوله‌ها به راه خود می‌روند؛ و چرا جهان هنوز برای یک ملحفه پلاستیکی دیگر، جای خالی در وجدانش پیدا نکرده است.

خبرنگار: صدیقه خالقی