به گزارش خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، فشارهای حکومت شاه بر دولت عراق در سال ۱۳۵۷، برای محدود کردن فعالیت‌های امام خمینی به اوج رسید. 

در زمانی که امام(ره) در نجف به سر می برد در نیویورک دیداری میان وزرای خارجه حکومت پهلوی و رژیم بعث صورت گرفت تا آنها تصمیم بگیرند که امام(ره) را از نجف اخراج کنند.

حکومت بعث عراق سرانجام تسلیم خواسته‌های تهران شد؛ بعد از دیدارهای بدون نتیجه مسئولان سازمان امنیت عراق با امام(ره)، منزل آن حضرت در نجف به وسیله نیروهای بعثی محاصره شد. امام(ره) حاضر به سکوت و مصالحه نشدند و عقب نشینی نکردند، سرانجام تصمیم شورای فرماندهی حزب بعث مبنی بر اخراج امام(ره) از عراق ابلاغ شد. 

آیات عظام ساكن ایران پس از اینکه متوجه شدند که امام خمینی باید عراق را ترك كنند با مخابره تلگراف و فرستادن پیام،‌ مخالفت خویش را با این اقدام اعلام كردند.

امام خمینی ابتدا قرار بود به کویت برود، اما دولت کویت نیز با اشاره حکومت شاه از ورود او جلوگیری کرد. در این میان، فرانسه به عنوان مقصد انتخاب شد؛ کشوری که تصور می‌شد فضای سیاسی نسبتاً بازتری دارد و می‌تواند میزبان رهبری باشد که مبارزه‌اش متوقف نمی‌شود.

آنتونی پارسونز سفیر انگلیس در ایران در تاریخ 13 مهر 1357 در دیدار با وزیر كشور گفت: وقتی آیت الله خمینی خواست از عراق به كویت عزیمت كند ما از دولت دوستمان(كویت) خواستیم كه ممانعت كند و ملاحظه كردید كه این چنین هم كردند.

پیام تاریخی در لحظه هجرت

امام خمینی پیش از ترک عراق، پیامی منتشر کرد که در آن هم دلیل هجرت را توضیح داد و هم عزم راسخ خود را نشان داد. آن پیام نشان می‌داد که او هیچ‌گاه مبارزه را تعطیل نخواهد کرد.

قسمت هایی از آن پیام تاریخی:

«سلام و تحیت بر برادران غیور ایرانی که برای رهایی از حکومت طاغوت و خاتمه دادن به چپاول غارتگران بین‌المللی و نفت‌خواران بپاخاسته‌اند. درود بر مسلمانان بیداری که از حمله‌های پی در پی دژخیمان شاه، هراس به خود راه نداده و راه اسلام و شهدای مجاهد حق را در پیش گرفته و اساس ستمگران را متزلزل نموده و با تظاهرات مردانه خود پشت استعمارگران مفت‌خوار را به لرزه درآورده‌اند.

اکنون که من به ناچار باید ترک جوار مولا امیرالمؤمنین (علیه‌السلام) را نمایم و در کشورهای اسلامی، دست خود را برای خدمت به شما ملت محروم، که مورد هجوم همه‌جانبه اجانب و وابستگان به آنان هستید، باز نمی‌بینم و از ورود به کویت با داشتن اجازه ممانعت نمودند، به سوی فرانسه پرواز می‌کنم. پیش من مکان معینی مطرح نیست؛ عمل به تکلیف الهی مطرح است، مصالح عالیه اسلام و مسلمین مطرح است. ما و شما امروز که نهضت اسلامی به مرتبه بسیار حساس رسیده است مسئول هستیم؛ اسلام از ما انتظار دارد. شما مردان و زنان تاریخ باید پایداری در راه کوبیدن ستمکاران و دفاع از حق را به جهانیان و نسل‌های آینده ثابت کنید.»

روح‌الله الموسوی الخمینی

واکنش مقامات فرانسوی

پس از ورود به پاریس، مقامات فرانسوی از طریق وزارت کشور پیامی به امام خمینی ابلاغ کردند که اقامت او در فرانسه به عنوان یک «توریست» تلقی می‌شود و باید از فعالیت سیاسی خودداری کند.

پاسخ امام قاطع بود: ما فکر می‌کردیم اینجا مثل عراق نیست. من هر جا بروم حرفم را می‌زنم. من از فرودگاهی به فرودگاه دیگر و از شهری به شهر دیگر سفر می‌کنم تا به دنیا اعلام کنم که تمام ظالمان دنیا دستشان را در دست یکدیگر گذاشته‌اند تا صدای ما مظلومان را نشنوند، ولی من صدای مردم دلیر ایران را به دنیا خواهم رساند.

نوفل‌لوشاتو؛ کانون خبری جهان

در زمان سکونت امام خمینی در حومه پاریس که 4 ماه به طول انجامید ، روستای کوچک نوفل‌لوشاتو به یکی از مهم‌ترین کانون‌های خبری جهان تبدیل شد.

خبرنگاران رسانه‌های معتبر جهانی در آن سال از جمله فیگارو، لوموند، نیویورک تایمز و شبکه‌های تلویزیونی فرانسه راهی این نقطه شدند تا پای سخنان مردی بنشینند که حکومت شاه او را «دشمن شماره یک» می‌دانست. این حضور رسانه‌ای، انقلاب اسلامی ایران را از یک حرکت داخلی به یک رویداد جهانی تبدیل کرد.

نگاه تحلیلگران

تحلیلگران سیاسی معتقدند هجرت از نجف به پاریس، برخلاف تصور اولیه شاه که گمان می‌کرد دور کردن امام از مرزهای ایران به فروکش کردن انقلاب می‌انجامد، نتیجه معکوس داد.

 پاریس به دلیل موقعیت ارتباطی و رسانه‌ای‌اش، تریبونی بی‌سابقه در اختیار رهبر انقلاب قرار داد. از این پس، صدای انقلاب اسلامی ایران نه فقط در ایران، بلکه در صفحات اول روزنامه‌های اروپایی و آمریکایی شنیده می‌شد.

خبرنگار: عذرا فهیمی

انتهای خبر/224224