خالی بودن صدای دارِ قالی در ارسنجان

فیلم؛

خالی بودن صدای دارِ قالی در ارسنجان

روزی صدای دار قالی در خانه‌های ارسنجان می‌پیچید و نقش و نگار قالی‌ها، بخشی از هویت و زندگی مردم این دیار بود؛ اما امروز این هنر اصیل، آرام‌آرام در سکوت به فراموشی سپرده می‌شود.

پنج‌شنبه, 19 شهریور 1405 ,00:07

به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، ارسنجان، یکی از قطب‌های فعال قالی‌بافی دستباف در استان فارس، به عنوان خاستگاه هنری ارزشمند شناخته می‌شود که عمدتاً توسط زنان و دختران هنرمند این خطه حفظ و تداوم یافته است.

این هنر صناعی، در کنار سایر رشته‌های صنایع دستی نظیر گیوه‌دوزی، از ارکان اصلی هویت اقتصادی و فرهنگی مردم این شهرستان و روستاهای پیرامون به شمار می‌رود.

روستای «چاه‌عباسعلی» از توابع ارسنجان، به عنوان یکی از کانون‌های پویای تولید فرش دستبافت مطرح است که زنان بافنده آن با بهره‌گیری از طرح‌های سنتی و اصیل، به بافت فرش‌های نفیس اشتغال دارند.

همچنین، دست‌بافته‌هایی نظیر قالی، گلیم و جاجیم تولیدی این خطه، در نمایشگاه‌های صنایع دستی از جمله رویداد برگزارشده در روستای «خُبریز»، در معرض دید عموم قرار گرفته و در جشنواره‌های روستایی و عشایری استان، به‌عنوان جلوه‌ای از هویت فرهنگی فارس معرفی شده‌اند.

با این حال، نگرانی‌های جدی درباره آینده این هنر اصیل در ارسنجان وجود دارد؛ چرا که بسیاری از فعالان حوزه صنایع دستی بر این باورند که قالی‌بافی سنتی در این منطقه در حال فراموشی است.

کاهش چشمگیر تعداد بافندگان ماهر به دلیل مهاجرت نسل جوان به شهرها، عدم تمایل نسل جدید به یادگیری این حرفه به دلیل سختی کار و سودآوری پایین آن در مقایسه با مشاغل شهری، کمبود مواد اولیه مرغوب و افزایش قیمت آنها، و همچنین نبود بازار فروش مطمئن و رقابت با فرش‌های ماشینی ارزان‌قیمت، از جمله مهم‌ترین عواملی هستند که این هنر دیرینه را با تهدید جدی مواجه ساخته‌اند.

بسیاری از دارهای قالی در خانه‌های روستایی نیمه‌کاره رها شده‌اند و دانش ارزشمند بافت ذهنی و طرح‌های اصیل که طی نسل‌ها منتقل شده بود، در معرض نابودی قرار گرفته است.

شایان ذکر است که مهارت‌های سنتی قالی‌بافی در استان فارس، هم‌راه با منطقه کاشان، در سال ۲۰۱۰ میلادی در فهرست میراث فرهنگی ناملموس یونسکو به ثبت جهانی رسیده است.

این ثبت جهانی، اگرچه نشان‌دهنده جایگاه والا و اعتبار بین‌المللی این هنر اصیل محسوب می‌شود، اما به تنهایی نتوانسته از فرسایش تدریجی آن در سطح محلی جلوگیری کند.

فعالان حوزه میراث فرهنگی بر ضرورت حمایت‌های جدی‌تر از جمله اعطای تسهیلات کم‌بهره به بافندگان، راه‌اندازی بازارچه‌های دائمی فروش، برندسازی برای قالی ارسنجان، و ترویج این هنر در فضای مجازی و نمایشگاه‌های بین‌المللی تأکید دارند تا این میراث گرانبها از خطر نابودی کامل نجات یابد.

اکنون، نگاه بافندگان ارسنجانی به وعده‌های عملی مسئولان دوخته شده است تا این هنر دیرینه از ورطه فراموشی نجات یابد.

انتهای خبر/224224