به گزارش گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، در شرایطی که ایران بار دیگر با تهدیدها و فشارهای خارجی روبه‌روست، مرور تاریخ این سرزمین نشان می‌دهد که ایستادگی، همبستگی و اتکا به ظرفیت‌های ملی، همواره پاسخ اصلی مردم ایران به بحران‌ها بوده است؛ رویکردی که امروز نیز در میان ایرانیان، با صلابت و انسجام ادامه دارد.

از آریوبرزن که در تنگه‌های خونین زاگرس، سینه‌اش را سپرِ خاک پاک میهن ساخت و با دستانی خونین اما اراده‌ای پولادین، تا آخرین نفس در برابر سپاه اسکندر ایستادگی نمود، تا زنان جنگاوری که دوشادوش مردان، درس غیرت، ازخودگذشتگی و آزادگی را به تاریخ آموختند.

این دیار، گهواره‌ی تمدنی است که هرگز در برابر بیگانه سر خم نکرده است؛ چرا که به باور نیاکان ما، «وطن‌دوستی نشانه‌ی ایمان است» و این خاک، میراثی الهی است که باید از آن پاسداری کرد.

این غیرت دیرینه، قرن‌ها بعد در آب‌های نیلگون خلیج همیشه فارس نیز تجلی یافت. در تنگه‌ی هرمز، آن گذرگاه راهبردی که در طومار تاریخ با نام‌های کهن چون «دروازه‌ی هند» یا «بندر گمبرون» نیز شناخته می‌شد، ایرانیان دلیر بارها دسیسه‌های استعمار را نقش بر آب کردند و اجازه ندادند پرچم هیچ بیگانه‌ای در این سرزمین به اهتزاز درآید.

آنجا بود که با اتحاد و شجاعت، حریم این آب‌های مقدس و شریان حیاتی ایران را از طمع بیگانگان مصون داشتند و به جهانیان آموختند که ایران، دژی تسخیرناپذیر است.

امروز، این شجره‌ی طیبه‌ی ایستادگی، با ریشه‌هایی که در اعماق تاریخ دوانده است، ثمره‌های درخشان‌تری به آسمان این مرز و بوم هدیه کرده است.

یادآور آن دلاورمردانی هستیم که نامشان با غیرت گره خورده است؛ از سردار شهید صیاد شیرازی که چون کوهی استوار، معمار پیروزی‌های بزرگ و نگهبان مرزهای این خاک بود، تا پدر موشکی ایران، شهید حسن تهرانی‌مقدم که با دستان پینه‌بسته‌اش، رویای «نمی‌شود» را به «ما می‌توانیم» تبدیل کرد.

 و سردار شهید علی تنگسیری که در امواج خروشان خلیج فارس، الگوی ایثار و دریادلانگی بود که به راستی، نام نیک و یاد شهدا، چونان چراغی فروزان، راه آیندگان را روشن می‌دارد و به قول ناصرخسرو:

نام نیکو گر بماند ز آدمی

به کز او ماند سرای زرنگار

و امروز، این امانت‌داری در دستان فرماندهان دلاور نیروی دریایی و همرزمان شهیدشان است که در طوفان‌های خروشان خلیج فارس، سینه‌چاکِ حریم آبی ایران‌اند. و چه بگوییم از جوانان غیور سپاه و بسیج که در گرمای سوزان و شرجیِ طاقت‌فرسای جزیره قشم و سواحل جنوب، جهاد می‌کنند؟

 آن‌ها که در دل تونل‌های تاریک، سنگرهای سخت و شرایطی هولناک، با تنی آفتاب‌سوخته اما دلی لبریز از ایمان، شبانه‌روز بیدار و هوشیار پست می‌دهند. این فرشتگان نگهبان، با ازخودگذشتگی محض، دژِ مستحکم ایران و ضامن امنیتِ مردم‌اند و اجازه نمی‌دهند حتی ذره‌ای گزند به این خاک مقدس برسد.

 یاد آن شهدای گمنامی که پلاک‌هایشان در اعماق آب‌ها یا بلندی‌های مرزی جا ماند، اما نامشان بر تارک تاریخ این سرزمین درخشید، گرامی باد. ایثار این پاسداران و سربازانی که فرزندان همین خاک‌اند، معجزاتی آفرید که دشمن را در محاسباتش مبهوت کرد؛ چرا که درخت تنومند، از طوفان نمی‌هراسد.

در روزگاری که جنایتکارانی همچون آمریکا و رژیم صهیونیستی، با خونِ کودکان بی‌گناه میناب، پرده‌ای از توهم قدرت بر چهره زدند و هراسِ تهی‌دلانۀ خویش را در پشت انبوهی از بمب و موشک پنهان ساختند، مردمان ایران‌زمین، استوارتر از هر زمان، ناقوسِ غیرت را به صدا درآوردند و اتحادِ خویش را چونان سپری در برابر چشمان جهانیان برافراشتند.

ایران و ایرانی را هرگز نمی‌توان با زور، ستم، بمب و تهدید به زانو درآورد؛ که به یقین خواهیم دید چگونه همین ملت، با دستانی خالی و تنها با اهتزاز یک پرچم، ابرقدرت‌های متوهم و متحدان شیطان را در هم می‌شکنند و غبار آن‌ها را از صحیفه‌ی روزگار برمی‌دارند، ان‌شاءالله.

 چراکه ایران، تنها یک کشور نیست؛ ایران، قصه‌ی ناتمام ایستادگی است، میراث‌دار افتخار و آزادی است، و روایتی بی‌پایان از غیرت که از دیروز تا ابدیت ادامه خواهد داشت.

ز ایران زمین تا جهان هست و بود

نماند هیچ کس را به جز نیکی یاد

برای مردم ایران

نویسنده: پریسا پروانه

فعال رسانه