محمدرضا رزمی در گفتگو با خبرنگار گروه اجتماعی پایگاه خبری تحلیلی«شیرازه»، تاب‌آوری خانوادگی را توانایی حفظ کارکردهای اساسی و رشد پس از بحران تعریف کرد و آن را از «تحمل منفعلانه» که با سکوت، درماندگی و انکار همراه است متمایز دانست.

وی با اشاره به اکتسابی بودن بیشتر مؤلفه‌های تاب‌آوری مانند تنظیم هیجان، حل مسئله و ارتباط مؤثر به خانواده‌ها امید داد که حتی با پیشینه طولانی الگوهای ناکارآمد، قادر به تغییر هستند.

مشاور خانواده مهم‌ترین عامل نجات‌بخش خانواده بحران‌زده را «احساس ما بودن در برابر بحران» عنوان کرد و گفت: خانواده تاب‌آور بحران را دشمن مشترک می‌بیند نه یکدیگر را. اولین گام عملی در جلسات درمانی را «ایجاد ثبات هیجانی» و کاهش آشفتگی پیش از هرگونه آموزش مهارت‌ها برشمرد.

 رزمی با اشاره به اینکه در مراحل اولیه سوگ یا ورشکستگی، افراد معمولاً در وضعیت اضطراب، خشم یا سردرگمی هستند مراحل ابتدایی کار خود را شامل ارزیابی بحران، شناسایی منابع حمایت، اعتباربخشی به احساسات و کاهش آشفتگی هیجانی برشمرد و تأکید کرد: تا زمانی که هیجان‌ها تنظیم نشوند، آموزش مهارت‌ها معمولاً اثربخش نیست.

وی در پاسخ به چگونگی تعادل بین پذیرش و تغییر از تفکیک موارد «غیرقابل‌تغییر» مانند مرگ یا گذشته از «قابل‌تغییر» مانند مهارت‌ها و برنامه‌ریزی گفت. 

مشاور خانواده سرکوب احساسات را با تاب‌آوری واقعی متفاوت دانست و تأکید کرد: قوی‌بودن یعنی بتوانی درد را احساس کنی و ادامه دهی، نه اینکه وانمود کنی دردی وجود ندارد.

رزمی برای جلوگیری از تکرار الگوهای بین‌نسلی مانند اعتیاد یا دعواهای شدید، آشکارسازی چرخه‌های خانوادگی و خارج‌کردن مشکل از «سرنوشت» به «الگو» را ضروری خواند و گفت: سابقه خانوادگی خطر را افزایش می‌دهد اما آینده را تعیین نمی‌کند.

وی در پایان شاخص‌های رسیدن به تاب‌آوری کافی را شامل ارزیابی واقع‌بینانه بحران، مدیریت هیجانات، حل تعارض بدون تخریب رابطه، برنامه‌ریزی رفتاری و امید واقع‌بینانه به آینده برشمرد و افزود: زمانی درمان خاتمه می‌یابد که خانواده برای حفظ تعادل به درمانگر وابسته نباشد.

انتهای خبر/ ۲۲۴۲۲۴