به گزارش پایگاه خبری تحلیلی شیرازه، در تاریخ هر سرزمینی لحظه‌هایی وجود دارد که مردم آن، با حضور و ایثار خود، آینده مشترکشان را رقم می‌زنند.

 جامعه ایران نیز از نسلی به نسل دیگر این میراث را به دوش کشیده است؛ میراثی که با جان‌فشانی‌ها، همدلی‌ها و احساس مسئولیت مشترک نسبت‌به وطن شکل گرفته است. این همراهی مردمی، پشتوانه‌ای فرهنگی است که در گذر زمان، همچنان زنده مانده و در بزنگاه‌ها خود را نشان داده است.

یکی از سرمایه‌های بزرگ جامعه ایران، تنوع فرهنگی و قومی آن است. مجموعه‌ای از زبان‌ها، گویش‌ها، آداب و سنت‌ها که با وجود تفاوت‌ها، در یک نقطه مشترک به هم می‌رسند: عشق به ایران.

 این پیوند فرهنگی باعث شده هنگام مواجهه با تهدیدها و چالش‌ها، جامعه ایرانی همچون یک خانواده بزرگ عمل کند؛ خانواده‌ای که اختلاف سلیقه در آن وجود دارد، اما هویتش مشترک است.

نگاهی به تاریخ معاصر کشور نیز همین حقیقت را یادآور می‌شود. ایران در دوره‌هایی با اشغال سرزمینی، فشار خارجی یا چالش‌های امنیتی روبه‌رو بوده است. تجربه‌هایی که گاه منجر به از دست رفتن بخش‌هایی از خاک کشور شده یا شرایط دشواری را بر مردم تحمیل کرده است. 

اما در دوره‌های انقلاب اسلامی ایران هم‌افزایی اجتماعی، مقاومت جمعی و خودباوری فرهنگی و سیاسی باعث شد این سرزمین بتواند از آزمون‌های سخت عبور کند و حتی در مقابله با تهدیدهای بزرگ، از تمامیت ارضی خود دفاع کند. 

امروز به حول قوه الهی و طبق منویات امامین انقلاب این تجربه‌ها به یک حافظه جمعی تبدیل شده‌اند؛ حافظه‌ای که ارزش همبستگی و ایثار را یادآوری می‌کند. و واقعا این روز و شب ها این شور حماسی و بیداری مردم و پای کار انقلاب بودن با جان ودل کاملا محسوس می باشد.

در کنار این جنبه‌های هویتی، پیشرفت‌های علمی، فرهنگی و زیرساختی جامعه مثل صنایع موشکی و دفاعی نیز وجه دیگری از تحولات چند دهه اخیر است. توسعه مراکز آموزشی و دانشگاهی، گسترش علوم نوین، پیشرفت‌های پزشکی، شکل‌گیری نهادهای فرهنگی نو، و رشد توان بومی در فناوری‌های گوناگون، بخشی از مسیر جامعه‌ای است که تلاش کرده حتی در شرایط دشوار نیز از حرکت باز نایستد.

 این تلاش‌ها نشان می‌دهد که پیشرفت، نه صرفاً یک برنامه دولتی، بلکه یک خواست فرهنگی و اجتماعی و ارمانی است که مردم آن را پیش می‌برند.

در نهایت، آنچه ایران امروز را ساخته، ترکیب ولایت مداری، وفاداری مردم به سرزمینشان، حافظه تاریخی مشترک، و روحیه پیشرفت‌خواهی است. این پیوند اجتماعی و فرهنگی، ثروتی است که از گذشته آمده، در حال حاضر جریان دارد و آینده را نیز شکل خواهد داد به حول قوه الهی آن شالله.

نویسنده: حجت‌الاسلام والمسلمین حسین کارگر

عضو هیئت علمی، استاد دانشگاه و حوزه