به گزارش خبرنگار گروه فرهنگی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، شبکه دو سیما در حال پخش سریالی است به نام بهار شیراز، سریالی که دو نام زیبای بهار و شیراز را با خود یدک می‌کشد؛ اما وقتی به محتوای آن و داستانی که برایش نگاشته‌اند نظر می‌افکنیم، مشخص می‌شود خزان شیراز را نیز نتوانسته است روایت کند چه برسد به بهار فرهنگ و هنر و تاریخ، شهر و مردمان شیراز.

این سریال همچون تعدادی از آثار سخیف دیگر هنری پیرامون شهر شیراز را با آن همه هنر و فرهنگ در دو موضوع خلاصه کرده‌اند: سبک خاص موسیقی و دیگری استفاده غلیظ از زبان و لهجه شیرازی که بعضاً برای خود شیرازی‌ها نیز گویش جدیدی است.

متأسفانه این سریال جز همان چند سکانس حضور بازیگران در اماکن مذهبی و تاریخی، چیز دیگری از شیراز جنت تراز به مخاطب نشان نمی‌دهد، موضوعی که ظلمی مضاعف به شیراز و شیرازی است.

داستان آقا معلم بازنشسته‌ای که عمدتاً توسط اعضای خانواده خود مورد تمسخر و نیش و کنایه قرار می‌گیرد و حرمتش در همه جا و توسط کوچک‌ترین عضو خانواده تا داماد این خانه شکسته می‌شود.

و چه تلخ نداری و بیچارگی آقا معلم شیرازی و خجالت کشیدن‌های او در پشت غلیظ کردن لهجه شیرازی‌ها نهان می‌شود و آشفتگی زندگی او و طنز کلیشه‌ای سریال، حس ناخوشایندی را بر ذهن مخاطب وارد می‌کند که شاید برای لحظه‌ای خنده‌ای موقت به واسطه واژگان بر دل بنشاند، اما فرامتن سریال او را رها نمی‌کند.

و سریال هرچه به جلوتر می‌رود با به میان کشیدن پای اقوام و با استفاده از موسیقی محلی آنان خصوصاً در سکانس‌های خواستگاری از دختر خانواده به یک اختلاط عجیب در ترکیب زندگی مدرن آقا معلم و سبک سنتی اقوام استان فارس رسیده و همان جا را نیز به یک دعوای قومی و حتی زد و خورد و تیراندازی تبدیل می‌کند.

هرچند در نقد این سریال گفتیم، اما واقعیت تلخ آن است که سریال بهار شیراز دقیقاً برآمده از خزانی است که سال‌هاست بر تارک هنر و فرهنگ این شهر نشسته و لابی‌های پشت پرده و سرمایه‌گذاران جویای پول چنان بر عرصه هنر این شهر و استان مسلط شده‌اند که برای آشنایان به این تلخی ایام هنر شیراز؛ خزانی چون بهار شیراز دور از انتظار نیست.

انتهای خبر/ ۲۲۴۲۲۴