به گزارش گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، به نقل از تسنیم، فشارهای فزاینده دونالد ترامپ، رئیس جمهور علیه ونزوئلا، که در ظاهر با بهانه‌هایی چون مبارزه با مواد مخدر و «امنیت ملی» توجیه می‌شود، در لایه‌های عمیق‌تر به یک پروژه ژئوپلیتیکی بزرگ‌تر گره خورده است: بازآرایی بازار جهانی انرژی برای کاهش آسیب‌پذیری غرب در برابر شوک‌های نفتی خاورمیانه.

در این چارچوب، تصاحب یا مهار بزرگ‌ترین ذخایر نفتی جهان می‌تواند پیامدهایی فراتر از آمریکای لاتین داشته باشد؛ از تشدید رقابت انرژی گرفته تا تأثیرگذاری مستقیم بر تنش‌های ایران و رژیم صهیونیستی و معادلات امنیتی غرب آسیا.

ونزوئلا، نفت و ادعای دزدی!

ونزوئلا بر اساس داده‌های اوپک، بزرگ‌ترین ذخایر اثبات‌شده نفتی جهان را در اختیار دارد؛ ذخایری که حتی از عربستان سعودی نیز فراتر می‌روند. با این حال، سال‌ها تحریم و فشار خارجی، این کشور را از یک بازیگر بزرگ انرژی به اقتصادی فرسوده تبدیل کرده است.

در دوره ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ، ونزوئلا به یکی از اهداف اصلی سیاست «فشار حداکثری» آمریکا بدل شد. واشنگتن، تحریم‌های نفتی و مالی گسترده‌ای را علیه کاراکاس اعمال کرد و آن را با اتهاماتی نظیر دولت حامی مواد مخدر توجیه نمود. اما در میان این فشارها، اظهاراتی از ترامپ منتشر شد که لایه پنهان‌تری از نگاه او به مسئله ونزوئلا را آشکار می‌کرد.

در جریان تشدید فشارهای واشنگتن بر کاراکاس، دونالد ترامپ در چند موضع‌گیری جداگانه اظهاراتی مطرح کرد که توجه تحلیلگران را به بُعد انرژی این منازعه جلب کرد. او در یکی از سخنرانی‌ها و اظهارات عمومی خود، مدعی شد که ونزوئلا نفت آمریکا را «دزدیده» است! ادعایی که بیش از هر چیز بار سیاسی و تبلیغاتی داشت تا هرگونه مبنای حقوقی مشخص.

در موضعی دیگر، و در واکنش به پرسش خبرنگاران درباره توقیف یک نفتکش ونزوئلایی، ترامپ با لحنی بی‌پرده اعلام کرد که ایالات متحده هنوز درباره سرنوشت نفت توقیف‌شده تصمیم نگرفته و شاید آن را بفروشد، شاید نگه دارد و حتی ممکن است به ذخایر راهبردی نفت خود اضافه کند. این اظهارات، صرف‌نظر از جنجال رسانه‌ای، نشان می‌داد که در بهانه جویی های دور جدید دولت ترامپ علیه نظام مادورو مسئله اصلی فراتر از اختلاف سیاسی یا حقوقی است و در حقیقت نفت، در مرکز این نزاع قرار دارد.

انتهای خبر/