سیاوش معصومی در گفتگو با خبرنگار گروه سیاسی پایگاه خبری تحلیلی «شیرازه»، با اشاره به تفاوت‌های تاریخی و راهبردی دو جنگ گفت: جنگ ۶ روزه سال ۱۹۶۷ میان اسرائیل و کشورهای عربی از جمله مصر، سوریه و اردن، با حمله غافلگیرکننده اسرائیل آغاز شد و در مدت کوتاهی به اشغال بخش‌هایی از سرزمین‌های عربی از جمله سینا، غزه، کرانه باختری، قدس شرقی و جولان انجامید.

وی افزود: با وجود برتری نظامی اسرائیل در آن جنگ، پایان درگیری تحت تأثیر فشارهای بین‌المللی، قطعنامه‌های شورای امنیت و نگرانی از گسترش جنگ رقم خورد. به گفته معصومی، اسرائیل اگرچه در میدان نظامی دست بالا را داشت، اما نتوانست اهداف توسعه‌طلبانه خود را بدون هزینه سیاسی ادامه دهد و ناچار به پذیرش آتش‌بس شد.

معصومی در ادامه، جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل در خرداد ۱۴۰۴ را از نظر ماهیت و پیامدها متفاوت دانست و اظهار کرد: این جنگ پس از تشدید تنش‌ها و حمله اسرائیل به برخی مراکز نظامی و هسته‌ای ایران آغاز شد، اما پاسخ موشکی و پهپادی ایران معادلات اولیه تل‌آویو را تغییر داد.

به گفته این کارشناس سیاسی، در جنگ ۱۲ روزه، ایران با تکیه بر توان موشکی، پهپادی و راهبرد «صبر استراتژیک»، توانست فشار قابل توجهی بر ساختار دفاعی و روانی اسرائیل وارد کند. او مدعی شد که تداوم حملات ایران باعث شد مقام‌های اسرائیلی و حامیان غربی آن به سمت پذیرش آتش‌بس حرکت کنند.

معصومی با اشاره به اعلام آتش‌بس از سوی دونالد ترامپ، رئیس‌جمهور وقت آمریکا، و واکنش مقام‌های اسرائیلی گفت: پذیرش آتش‌بس از سوی تل‌آویو نشان داد که اسرائیل، با وجود حمایت آمریکا، توان ادامه جنگ فرسایشی و تحمل فشار موشکی را نداشت.

وی همچنین به مواضع برخی مقام‌ها و تحلیلگران منطقه‌ای اشاره کرد و گفت: برخی ناظران معتقدند جنگ ۱۲ روزه، برخلاف تصور اولیه اسرائیل، به تضعیف جدی ایران منجر نشد و در عوض، توان بازدارندگی تهران را برجسته‌تر کرد.

معصومی در بخش دیگری از سخنان خود، مهم‌ترین تفاوت دو جنگ را در «جایگاه طرف‌های درگیر هنگام پذیرش آتش‌بس» دانست و گفت: در جنگ ۶ روزه، کشورهای عربی از نظر نظامی شکست خوردند و اسرائیل تحت فشار سیاسی بین‌المللی توقف جنگ را پذیرفت؛ اما در جنگ ۱۲ روزه، به اعتقاد او، اسرائیل به دلیل فشار مستقیم حملات ایران و نگرانی از تداوم جنگ، ناچار به پذیرش آتش‌بس شد.

وی تأکید کرد: مقایسه این دو جنگ نشان می‌دهد که عامل تعیین‌کننده در نبردهای جدید، فقط تجهیزات نظامی یا حمایت خارجی نیست، بلکه وحدت داخلی، قدرت بازدارندگی و توان تصمیم‌گیری راهبردی نقش اساسی دارد.

معصومی در پایان گفت: اگر جنگ ۶ روزه برای جهان عرب نماد نبود هماهنگی و ضعف راهبردی بود، جنگ ۱۲ روزه از نگاه او نشان داد که ایران با تکیه بر ظرفیت‌های بومی و انسجام ملی توانست معادله بازدارندگی در منطقه را تغییر دهد.

انتهای خبر/ 224224